Marmotte 2010 - 8 mannen, 8 verhalen

Tommy’s “Marmottons”

Het lijkt me voor een ieder die wel eens een bezoek heeft gebracht aan de fietswinkel “Post” gelegen aan de Gasthuisstraat in Kaatsheuvel wel duidelijk, dat we hier te maken hebben met een zeer fanatieke mede eigenaar. Deze mede-eigenaar is ooit in een grijs verleden zelf professional geweest in Nederland en Amerika.
 

Nu komen er wel eens gekke idioten in de zaak welke zich door Tommy in het vroege voorjaar gek hebben laten maken om de “Marmotte” te gaan rijden in Frankrijk. Ieder van deze gek gemaakte idioten is een fanatieke fietser uit Kaatsheuvel en omstreken. Uiteindelijk had Tommy dus ook al snel een groep bij elkaar van acht musketiers welke zich wilden meten in de zwaartste cyclosportief in europa.

Om even een kleine karakterschets van de tocht te geven; Hij is 180 km lang en gaat over vier zware “cols”, waarvan er in de tour twee in aanmerking komen voor de “Hors” categorie en de twee anderen uitkomen in de “Eerste” categorie. Voor dit spektakel staan garant de Croix de Fer, de Telegraphe, de Galibier en Alpe d’Huez.
 

Na de verplichte inschrijving , de goedkeuring van de plaatselijke huisarts, het regelen van huisvesting tijdens de trip, een teamoutfit en de vele kilometers afzien tijdens het plaatselijk rondje rond de kerk, kon op 30 juni jl de reis aanvangen. ‘s morgens om 07:00 uur vertrokken deze toekomstige “Marmottons” richting Bourg d’Oisons. Aangekomen voelden we de spanning stijgen, zoveel fietsers er op dat moment al waren om zich, net als wij, te wagen aan deze lichamelijke en geestelijke beproeving.

Afijn; Niet teveel van aantrekken en de volgende dag gewoon heerlijk in gaan fietsen op de “Berarde”.
 

Drie extra wielergekken welke met de camper op eigen gelegenheid waren gekomen sloten zich bij ons aan en samen hebben we de eerste trainingsdagen doorgebracht. Dit wil ook zeggen dat we ons dus niet helemaal aan de voedings- en drankvoorschriften hebben gehouden, maar wat wil je ook als Nederland op dat monment doordringt tot de halve finale van het WK voetbal door Brazilie met 2-1 te verslaan. In ieder geval zat de sfeer er goed in die dagen en iedereen was ook helemaal voorbereid om de krachtsmeting te ondergaan. Dan toch nadert het uur dat we van start moeten gaan. De avond ervoor had iedereen zijn fiets nog eens goed nagekeken en al zijn benodigdheden alvast klaargelegd, zodat we dus op 3 juli om half zeven in de morgen klaar stonden voor vertrek. (Een kleine opsomming van de benodigdheden aan de start: Fiets, fietskleren, helm, bril, schoenen, overjasje, stuk of acht powerbars, vijf “gellekes”, twee bidons vol energiedrank, geld, reserve binnenband enz enz).
 

Toen uiteindelijk het startschot klonk zette een stoet van 7000 fietsers zich in beweging. In weet niet of iemand wel eens zoveel fietsers bij elkaar heeft gezien maar de eersten waren al halverwege de eerste col terwijl de laatsten op dat moment pas weg konden rijden. Toch krijgt iedereen dmv een chip zijn of haar eigen tijd aangemeten. Als gekken reden ze met minimal 50 in het uur op de eerste col af om maar vooral de eerste te zijn. Wat er zich voor een ieder persoonlijk heeft afgespeeld kan ik hier nu niet uit en ter na gaan beschrijven maar voor mezelf kan ik zeggen dat ik tot Valoirs (gelegen in het parcours na de Telegraphe, de tweede col van de dag) heel lekker heb gereden. Bovenop stonden er dan ook vier supporters uit Kaatsheuvel om ons bij te tanken van eten en drinken welke we op dat moment al verbruikt hadden.

Daarna begon het grote afzien. Wat je jezelf al niet kunt beloven als je het hebt volbracht en waar je al geen tijd voor hebt om over na te denken en te fantaseren. Dit allemaal om het lijden zo draaglijk mogelijk te maken. Uiteindelijk kom je dan toch onder aan de Alp aan waar ze zowaar COLA hadden. Jummie Jummie en volgens mij moet de vrouw die me geholpen heeft best in een deuk hebben gelegen want wat is glas koude cola toch heerlijk na de hele dag “Gellekes, repen en energiedrank” te hebben verorberd.
 
Nu na 165 kilometer kan er gebeuren wat er gebeurd maar opgeven is geen optie meer. Uitrijden is het devies. Op de alp heb ik toch heel veel mensen door de hitte (32gr) zien “lopen, zitten, huilen, overgeven, opfrissen en afkoelen in een van de vele watervalletjes enz enz”. Ook ambulances redden af en aan om mensen die in elkaar zakten van vermoeidheid bij te staan. Toch komt de eindstreep in zicht. Als je dan boven komt en je haalt als klap op de vuurpijl vier kilometer onder de top ook onze inspirator nog eens in krijg je best wel een kick dat je het gaat volbrengen. Om vijf uur reed ik dan ook over de streep waar er al vele voor mij waren geeindigd, maar waar er ook nog velen moesten volgen.

Uiteindelijk hebben er van de 7000 mensen die gestart zijn 5200 mensen de streep gezien. Voor 1800 mensen is het dus een Waterloo geworden. Alleen Peter heeft bij ons genoodzaakt op moeten geven wegens lichamelijk letsel. De rest van de groep is nu dus vol trots “Marmotton” voor het leven.

‘s Avonds aan de maaltijd (overigens kwamen er toen nog steeds mensen binnen) kwamen de meest mooie verhalen van iedereen ter tafel. Verhalen over afzien, heroiek, blijdschap en lijden. Wat een dag. Wat een ervaring en ik denk dat ik namens iedereen spreek: “Tommy bedankt voor alles en wat heb je voor volgend jaar in gedachten?”.

PS: Voor alle mensen die afzien op de Galibier “Bomen tellen boven de boomgrens heeft echt geen zin”
 

Met vriendelijke groet,

“Marmotton” Jasper Hakkert.